اعضای جدید دولت فرانسه

«نيکلا سارکوزي» مهاجرزاده مجارستاني و سياستمدار کم صبر و طاقتي که مصمم به ايجاد تغيير و تحول در روند حلزون وار توسعه فرانسه است، جمعه با معرفي کابينه 15 نفره اش، ثابت کرد که فرانسه از اين پس رئيس جمهوري متفاوت خواهد داشت.

از لحظه ورود «سارکوزي» به «اليزه» توجه جهان به فرانسه و تحولاتي که رئيس جمهور جديد اين کشور وعده داده، معطوف شده است. هر حرکت «سارکوزي» در اين روزها نه تنها از چشم رسانه ها پنهان نمانده، بلکه به پيش درآمدي از تغيير و تحولاتي تعبير شده که رئيس جمهور جديد براي آينده اين کشور در نظر گرفته است. در حالي که معروف بود «ژاک شيراک» رئيس جمهور قبلي فرانسه و همسرش حتي در زندگي خصوصي نيز يکديگر را «شما» خطاب مي کنند، رفتار صميمي «سارکوزي» با همسرش در روز توديع رياست جمهوري يکي از اين تغييرات بود که از چشم «نيويورک تايمز» پنهان نماند. رسانه هاي ديگر نيز نکاتي را به همين شيوه تعبير کردند که ايست هاي مکرر «سارکوزي» براي عکس برداري خبرنگاران هنگامي که «شيراک» را بدرقه مي کرد و حتي دست دادن گرم و دوستانه او با جمعيت مشتاقي که در خيابان «شانزه ليزه» گرد آمده بودند، از آن جمله بود. اما در حالي که اين رفتار «سارکوزي» را نه فقط به عنوان پيش درآمدي بر تغييرات، بلکه به عنوان واکنشي به لذت دستيابي به مقام رياست جمهوري مي توان تعبير کرد، کابينه «سارکوزي» بي ترديد نشانه اي از تحولاتي است که «سارکوزي» وعده اش را در مبارزات انتخاباتي اش داده است؛ تحولاتي که به گفته او آغاز روندي است براي رهايي فرانسه از رکود اقتصادي و مشکلات سياسي و اجتماعي. «سارکوزي» همان طور که در سخنراني هاي اخيرش تاکيد کرده بود، نشان داد «مرد عمل» است. در حالي که هنوز اجراي وعده او درباره کاهش اعضاي کابينه مورد ترديد برخي از تحليل گران بود، فهرست 15 نفره وزرايش که روز جمعه منتشر شد، قابل تامل ترين تحول دولت جديد فرانسه محسوب مي شود. اختصاص نيمي از کرسي هاي وزارت به زنان، حضور رقباي سياسي ديروز از جناح موافق و مخالف و حتي حضور اقليت هاي قومي و ملي در کابينه «سارکوزي» نيز نشانگر اين هستند که دولت «سارکوزي» از دولت هاي پيشين فرانسه متفاوت است. اين فهرست 15 نفره تنها يک روز پس از معرفي رسمي «فرانسوا فيون» سناتور محافظه کار ميانه رو به سمت نخست وزيري منتشر شد. انتخاب «فيون» 53 ساله که از جناح موافق «سارکوزي» است و در انتخابات نيز مديريت بخشي از برنامه هاي تبليغاتي «سارکوزي» را به عهده داشت، از اين جهت حائز اهميت بود که به اعتقاد برخي از کارشناسان حضور او در اصلاحات در قوانين استخدام، رفاه و تامين اجتماعي موثر است.

اما در بين افراد حاضر در اين فهرست 15 نفره، «برنار کوشنه» 67 ساله يکي از رهبران جناح چپ و يکي از برجسته ترين سوسياليست هاست که حضورش در کابينه «سارکوزي» بيش از ساير وزرا نشان دهنده تفاوت دولت جديد است. «کوشنه» از بنيان گذاران سازمان خيريه «پزشکان بدون مرز» و از رهبران جنبش دانشجويان چپ فرانسه در سال 1968 است که «سارکوزي» در مبارزات انتخاباتي خود آن را محکوم کرد. با اين حال و به رغم پيش بيني هايي که «کوشنه» را به خاطر همين تفاوت ها براي تصدي وزارت خارجه فرانسه در دولت «سارکوزي» نامناسب مي دانست، به نظر مي رسد که تفاهم اين دو نفر به عنوان معدود فرانسوي هايي که سياست هاي ايالات متحده را در عرصه جهاني تاييد مي کنند موجب شد تا «کوشنه» در نهايت در مقام وزير خارجه آينده فرانسه ظاهر شود. «کوشنه» که مدتي فرماندار منطقه تحت کنترل نيروهاي سازمان ملل در «کوزوو» بوده است از سوي دوستانش به عنوان يکي از سرسخت ترين مدافعان حقوق بشر شناخته مي شود و از جمله افرادي است که دخالت مستقيم نظامي را به منظور جلوگيري از نقض حقوق بشر مشروع مي داند.

اکنون با حضور «کوشنه» و «سارکوزي» در راس سياستگذاري خارجي فرانسه، يکي از تاثيرگذارترين کشورهاي اتحاديه اروپا، پيش بيني مي شود سياست خارجه اروپا نيز در آينده شاهد تغييراتي چشمگير باشد که مسائلي مانند عضويت ترکيه در اتحاديه اروپا و قانون اساسي اتحاديه اروپا به احتمال قوي در مرکز اين تحولات قرار دارند. در اين بين جاه طلبي هاي «سارکوزي» که قصد دارد فرانسه را از موضع به نسبت منفعل 12 سال گذشته، بيرون آورد، به برجسته شدن نقش و تاثيرگذاري فرانسه در اتحاديه اروپا کمک خواهد کرد. در فهرست وزراي دولت جديد فرانسه، «آلن ژوپه» نخست وزير اسبق در دوران زمامداري «شيراک» و رهبر سابق حزب متبوع «سارکوزي» که به دليل رسوايي سرمايه گذاري در شوراي شهر پاريس، در سال 2004 ناچار به کناره گيري از آن شد، به عنوان وزير «محيط زيست، توسعه پايدار و حمل و نقل» انتخاب شده است. برخي از رسانه ها از جمله «رويترز» و «بي بي سي» اين انتخاب را بازگشتي «دراماتيک» براي «ژوپه» و تلاش دولت جديد براي ابراز تمايل و اهميت دادن به مسائل زيست محيطي عنوان کردند. زنان حاضر در کابينه «سارکوزي» عبارتند از «ميشل آليو ماري» که براي وزارت کشور برگزيده شد، «کريستين لگرد» که به سمت وزارت کشاورزي برگزيده شد، «کريستين آلبانل» که تصدي وزارت فرهنگ را بر عهده گرفته است، «رزلين باشلو» که به عنوان وزير ورزش و سلامتي انتخاب شد و «والري پکرس» که وزارت آموزش عالي را به عهده گرفته است. علاوه بر اين افراد حضور «رشيده داتي» وزير دادگستري به عنوان يک اقليت قومي نيز حائز اهميت است. «داتي» که در طول مبارزات انتخاباتي «سارکوزي» در مقام سخنگوي او ايفاي نقش کرده به نظر مي رسد که به ويژه در مساله ايجاد توازن نژادي در بازار کار با استفاده از سياست تبعيض با رئيس جمهور جديد تفاهم دارد.

اعضاي کابينه فرانسه

- فرانسوا فيون؛ نخست وزير

- آلن ژوپه؛ نفر دوم کابينه و عهده دار وزارت محيط زيست، آمايش پايدار

- ژان لويي بورلو؛ وزير اقتصاد، مالي و کار

- خانم ميشل آليو ماري؛ وزير کشور، سرزمين ماوراء بحار

- برنار کوشنر(حزب سوسياليست)؛ وزير امور خارجه

- اريک هورتفو؛ وزير مهاجرت، جذب اجتماعي، هويت ملي و توسعه مشترک - اگزاويه برتران؛ وزير کار، روابط اجتماعي و همبستگي

- خانم رشيده داتي؛ وزير دادگستري

- اريک دارکوس؛ وزير آموزش و تحقيقات ملي

- خانم رزلين باشلو؛ وزير بهداشت، جوانان و ورزش

- خانم والري پکرس؛ وزير آموزش عالي و پژوهش

- اروه مورن؛ وزير دفاع (از حزب راست ميانه يو.د.اف. سابق)

- خانم کريستين بوتن؛ وزير مسکن و شهرسازي

- خانم کريستين لگرد؛ وزير کشاورزي و شيلات

- خانم کريستين آلبانل؛ وزير فرهنگ و ارتباطات، سخنگوي دولت

- اريک ورت؛ وزير بودجه، محاسبات عمومي

- روژه کاروشي؛ وزير مشاور در مناسبات دولت با پارلمان

- ژان پي ير ژوآيه؛ وزير مشاور در امور اروپايي(از حزب سوسياليست)

- اريک بسون؛ وزير مشاور در زمينه دورنما و ارزيابي سياست هاي دولتي (از حزب سوسياليست)

- دومينيک بوسورو؛ وزير مشاور در امور حمل ونقل

- مارتن ارش؛ کميسر عالي براي همبستگي فعال عليه فقر

کاربردی سازی

  این مقاله از آقای ابراهیم متقی از اساتید دانشگاه تهران است .

ارتقاي حوزه علوم سياسي در ايران بر مبناي نشانه هاي کارکردي و تطبيق متغيرهاي الگويي، جامعه و محتواي عمومي دروس علوم سياسي مورد بررسي است. هماهنگ سازي متغيرهاي الگويي جامعه و محتواي عمومي دروس بدون ابتکار گروه هاي آموزشي امکان پذير نيست. در بسياري مواقع گروه هاي علمي و آموزشي در فضاي محافظه کارانه ايفاي نقش مي کنند. به عبارت ديگر تلاش براي هماهنگ سازي حوزه هاي مختلف انجام نمي شود. تحولات اجتماعي هيچ گونه تاثيري بر شاخص هاي محتوايي علوم برجا نمي گذارد. از سوي ديگر قالب هاي علمي علوم سياسي نيز نمي تواند راهگشاي تحولات سياسي و اجتماعي باشد. در اين روند جامعه و قالب هاي ادراکي نمي توانند با يکديگر نقش تکميلي ايفا کنند. عموماً ادبيات نوسازي و تحولات اجتماعي سريع تر از ساختار اجتماعي بسط مي يابد. عدم همگوني در دو حوزه يادشده به ايجاد تعارض بين عرصه هاي موردنظر منجر خواهد شد. در اين رابطه شاهد افزايش حوزه روشنفکري در ايران هستيم. اما روشنفکران نيز نتوانسته اند قالب هاي پارادايميک علوم سياسي و همچنين جهت گيري جامعه را تحت تاثير قرار دهند. متغيرهاي مورد نظر براي کاربردي سازي علوم سياسي را مي توان در ارتباط با شرايط مورد توجه قرار داد. بسياري از ادبيات مربوط به حوزه هاي مختلف علوم سياسي بر بسط نظريه پردازان غربي تنظيم شده است. مطالعات اکتشافي اين نظريه پردازان با نشانه هايي از «غرب محوري» شکل گرفته است. اين امر زمينه هاي لازم براي بازتوليد انديشه هاي سياسي غرب را فراهم آورده و از سوي ديگر با انتقال چنين انديشه هايي به حوزه هاي سياسي و اجتماعي ايران جلوه هايي از تعارض در مفاهيم سياسي و اجتماعي و رفتاري شکل مي گيرد. نظريات سياسي تبيين شده در موضوعات و حوزه هاي مختلف از يک سو مبتني بر سنت هاي غربي است و از طرف ديگر ادبيات لازم براي مديريت جوامعي را سازماندهي مي کند که روند توسعه سازماني و اقتصادي را سپري کرده اند، طبعاً چنين ادبياتي نمي تواند مطلوبيت معطوف به ثبات و تعادل را در کشورهايي مانند ايران به وجود آورد. ايران در زمره کشورهاي در حال گذار محسوب مي شود. بنابراين الگوي توسعه و ضرورت سياسي آن نيز مبتني بر شرايط اجتماعي نيمه سنتي خواهد بود. زماني که ادبيات سياسي مدرن وارد فضاي دانشگاهي ايران مي شود، جلوه هايي از تعارض را ايجاد مي کند. اين تعارض در سطوح مختلفي شکل مي گيرد. از يک سو مبتني بر تعارض در حوزه نظريه است. واقعيت هاي ايستاري ايران با ادراک عمومي جهان غرب از قدرت و کنش سياسي کاملاً متفاوت است. از سوي ديگر فضاي اجتماعي ايران با شکل بندي هاي سازماني، اجتماعي غرب در شرايط مختلف توسعه يافتگي قرار دارد. چنين تعارضاتي منجر به ظهور رويکردهاي دوگانه شده و در نهايت با نشانه هايي از «خودبيگانگي» روبه رو مي شوند. اين امر منشاء بسياري از بي اعتمادي گروه هاي دانشجويي ايراني نسبت به ساختار سياسي و اجتماعي خود است. مطالعاتي که دانيل ارند در ارتباط با ساختار دانشگاهي ايران در دهه 1950 انجام داده است مبتني بر وجود چنين تضادهايي است. احساسات عمومي دانشجويان و جهت گيري آنان در ارتباط با مسائل سياسي تضادهاي متنوعي را ايجاد کرده است. در اين ارتباط آموزش عالي ايران از يک سو به توليد مازاد روشنفکري رسيده است. روشنفکران بسيار جوان فراتر از ظرفيت ساختاري و اجتماعي ايران هستند. اين امر نشان مي دهد که آموزش عالي در حوزه علوم سياسي در راستاي توليد نخبگان و روشنفکراني است که قادر به اداره امور اجتماعي و سياسي مي شوند. عملاً چنين رويه هايي نتوانسته است نتايج مطلوبي را به وجود آورد به عبارت ديگر ساختار سياسي و اجتماعي ايران در روند جذب اين دانشجويان با مشکلات متعددي روبه رو شده اند. ارند بيان مي دارد که در اين جوانان سرخورده که خوب لباس مي پوشند ولي جايي براي رفتن ندارند در نتيجه در جست وجوي ايجاد هيجان برمي آيند. اين افراد هستند که هسته اصلي افراط گرايي را در ايران تشکيل داده اند. افراطيون سياسي در ايران همانند بسياري از کشورهاي خاورميانه در زمره گروه هاي مدرن روشنفکران سياسي طبقه بندي مي شوند. براي عبور از چنين بحراني که حداقل پنج دهه در ساختار آموزشي ايران وجود داشته است نيازمند بازسازي متون و هماهنگ سازي آن با ساخت اجتماعي ايران هستيم. ايدئولوژيک شدن نظام آموزشي پس از پيروزي انقلاب اسلامي، چنين فرآيندي را با تاخير روبه رو کرده است. از آنجايي که سند چشم انداز برنامه و توسعه نيازمند حداکثرسازي توليد اقتصادي و ارتقاي سطح تعادل اجتماعي است به همين دليل است که کاربردي سازي علوم سياسي در ايران را بايد زمينه ساز تحقق چنين اهدافي دانست. به عبارت ديگر اين امر مي تواند از طريق «بومي سازي ادبيات سياسي» و حداکثرسازي همبستگي سازماني با حوزه هاي اجرايي تحقق يابد.

وزرای احتمالی دولت جدید فرانسه

نيكلا ساركوزي، رئيس‌جمهور منتخب مردم فرانسه درحالي روز گذشته راهي كاخ اليزه شد كه رسانه‌هاي فرانسوي تعدادي از وزراي احتمالي كابينه جديد فرانسه را معرفي كردند.

فرانسيس فيلون:

گمان مي‌رود فيلون 53 ساله كه پيش از اين در چهار كابينه فرانسه پست‌هاي وزارتي داشته به نخست‌وزيري برسد. او يكي از نزديكان ساركوزي است و ديدگاه‌هاي مشتركي با او دارد.

فيلون حدفاصل سال‌هاي 2002 تا 2004 به‌عنوان وزير امور اجتماعي مجري برنامه اصلاحات ساختار اداره بازنشستگي بود كه اعتراضاتي سراسري را به دنبال داشت.

اصلاح ساختار آموزش متوسطه در زماني كه فيلون وزير آموزش و پرورش بود هم نتيجه مشابهي داشت. او در ضمن اصلاح ساختار كابينه در سال 1995 ناچار به كناره‌گيري شد.

برنارد کوشنر

اين پزشك صاحب‌نام از سوسياليست‌هاي شناخته شده است. او كه 67 سال دارد يكي از مؤسسان گروه پزشكان بدون مرز در سال 1971 است و در طول دوران حضور خود در اين سازمان در مأموريت‌هاي بشردوستانه زيادي مشاركت داشته است.

كوشنر به‌عنوان نماينده ويژه سازمان ملل متحد در امور كوزوو فعاليت كرده، در سال 1994 به‌عنوان ميانجي سازمان ملل تلاش كرد به نسل‌كشي رواندا پايان دهد اما در سال 2003 ميلادي با موضع‌گيري در حمايت از عمليات ائتلاف تحت رهبري ايالات‌متحده عليه عراق مورد انتقاد رسانه‌هاي فرانسوي قرار گرفت.

اوبر ودرين:

از وزراي امور خارجه سوسياليست پيشين فرانسه كه با وجود آن‌كه هميشه به‌عنوان ديپلماتي كارآمد مطرح بوده به احتمال زياد در دولت ساركوزي سكان هدايت وزارت دادگستري را در دست مي‌گيرد.

گمان مي‌رود ساركوزي براي پايان دادن به مناقشه ديرينه راست‌ها و چپ‌ها او را به عضويت كابينه خود درآورد.

ودرين حدفاصل سال‌هاي 1997 تا 2002 ميلادي وزير امور خارجه فرانسه در دوران زمامداري شيراك بود.

ودرين از حاميان پروپاقرص جهان چندقطبي براي مقابله با يكجانبه‌گرايي ايالات متحده است.

آلن ژوپه:

ژوپه از نخست‌وزيران پيشين فرانسه و از متحدان قديمي شيراك است كه در دهه 90 ميلادي مسئوليت اجراي اصلاحات عمومي در فرانسه را به‌عهده داشت.

او در سال 2004 ميلادي در پرونده رسيدگي به رسوايي واريز حقوق به حساب افرادي كه وجود خارجي نداشتند براي تامين منابع مالي حزب شيراك مجرم شناخته شد و به 14 ماه حبس تعليقي و يك سال منع فعاليت‌هاي سياسي محكوم شد.

او اكنون شهردار شهر بردوكس در جنوب غرب فرانسه است.با وجود اين پيشينه گمان مي‌رود ساركوزي، ژوپه را براي وزارت محيط زيست يا وزارت انرژي نامزد كند.

ژان لويي بارلو:

يكي از معدود وزراي خوشنام كابينه كنوني فرانسه بارلو، وزير امور اجتماعي بود و از آخرين چهره‌هاي سياسي مطرح بود كه به جمع حاميان ساركوزي پيوست.او احتمالا به وزارت دارايي خواهد رسيد تا بتواند علاوه بر مشاركت مستقيم در نحوه هزينه شدن بودجه كشور در تبيين استراتژي‌هاي كارگري هم مشاركت داشته باشد.

بارلو تحصيلكرده رشته حقوق است و تا پيش از آن‌كه وارد كارهاي سياسي شود، وكيل بوده است.

او با تلاش براي كاهش نرخ بيكاري توانست شهرتي براي خود دست‌وپا كند.

رشيده داتي:

داتي وقتي به چهره‌اي شناخته شده در عالم سياست فرانسه تبديل شد كه مسئوليت سخنگويي ستاد انتخاباتي ساركوزي را برعهده گرفت. او فرزند مهاجراني از مراكش و الجزاير است و در رشته حقوق تحصيل كرده است.

اين حقوقدان 41 ساله يكي از معدود افرادي از اقليت خارجي فرانسه است كه توانسته خود را به رده‌هاي سياسي عالي برساند.

 به گمان بسياري ساركوزي او را به كابينه مي‌فرستد تا نشان دهد فرانسوي‌ها به اقليت خارجي‌تبار توجه دارند.

داتي يكي از نامزدهاي احراز پست وزارت دادگستري است.

ميشل آليوت ماري:

وزير دفاع سابق فرانسه و از متحدان كابينه شيراك است كه گفته مي‌شود اگرچه در انتخابات رياست‌جمهوري اخير شركت نكرد اما داعيه رئيس‌جمهور شدن دارد.

او وقتي متوجه شد شانس چنداني براي پيروزي بر ساركوزي ندارد و نمي‌تواند در انتخابات درون حزبي، ساركوزي را پشت‌سر بگذارد ترجيح داد از نامزدي براي رياست‌جمهوري چشم‌پوشي كند.

اين وزير 60 ساله احتمالا از سوي ساركوزي در سمت خود ابقا مي‌شود اگرچه ممكن است به وزارت كشور هم برسد.در فرانسه، اليوت ماري را به‌عنوان بانوي آهنين مي‌شناسند.

آغاز ریاست جمهوری سارکوزی

نيكلا ساركوزي روز چهارشنبه 16 مه رسماً رياست‌جمهوري فرانسه را در دست گرفت.

لحظاتي پيش شبكه‌هاي تلويزيوني تصاويري از خروج ژاك شيراك از كاخ اليزه و اعلام رسمي رسمي رياست جمهوري نيكلا ساركوزي  پخش كردند.

در پي اعلام رسمي رياست جمهوري ساركوزي يك تير توپ نيز شليك شد.اين مراسم در جمع كثيري از مقامات فرانسوي و با حضور گارد ويژه برگزارشد.

در اين مراسم ساركوزي و شيراك ابتدا به طور خصوصي پشت در‌هاي بسته به بحث پرداختند و سپس ساركوزي با بدرقه شيراك به سالن اصلي كاخ اليزه بازگشت تا رسماً مقام رياست جمهوري را به عهده بگيرد.

رئیس جمهور جدید فرانسه

 

 

 

 

 

بيش از 44 ميليون فرانسوي كه يكشنبه ششم مه(16 ارديبهشت) به پاي صندوق‌هاي رأي رفتند نيكولاي ساركوزي را با 53 درصد آرا انتخاب كردند

 نامزد محافظه كار نيكولاي ساركوزي با 53 درصد آرا پيروز شد و اين در حالي بودكه سگولن روآيال با كسب 47 درصد آرا در يك نطق رسمي شكست را پذيرفت

 

روزهای پایانی بلر

شبكه‌هاي تلويزيوني سي‌ان‌ان، بي‌بي‌سي و الجزيره‌ درحال پخش مستقيم صحنه‌هايي از عزيمت توني‌بلر هستند

به‌ گزارش‌ اسوشيتدپرس‌ از لندن، توني‌ بلر نخست‌ وزير انگليس‌ که‌ چندي‌ پيش‌ دهمين‌ سالگرد تصدي‌ خود را بر سمت‌ نخست‌ وزيري‌ انگليس‌ سپري‌ کرد؛ امروز براي‌ اداي‌ سخناني‌ در باب‌ تاريخ‌ کناره‌ گيري‌ از قدرت‌ عازم‌ منطقه‌ سگفيلد‌‌‌‌‌ در شمال‌ انگليس‌ است. ‌

توني‌ بلر امروز ساعاتي‌ قبل‌ از اعلام‌ رسمي‌ تاريخ کناره‌ گيري‌ خود از قدرت‌ با اعضاي‌ کابينه‌ انگليس‌ ديدار و گفتگو خواهد کرد. ‌ 

اعلام‌ رسمي‌ کناره‌ گيري‌ از قدرت‌ چيزي‌ است‌ که‌ حزب‌ کارگر و ملت‌ انگليس حدود سه‌ سال‌ است‌ که‌ انتظار ان‌ را مي‌کشيدند

بازداشت موسویان

موسويان سخنگوي تيم مذاکره کننده هسته يي ايران در دولت خاتمي بود

 حسين موسويان عضو سابق تيم مذاکره کننده هسته يي دستگير شد. برخي منابع در تهران اين خبر را روز سه شنبه اعلام کردند که بلافاصله بازتاب جهاني پيدا کرد. بي بي سي در تهران به نقل از برخي منابع که خواستند نامشان فاش نشود گزارش داد که سيدحسين موسويان سخنگوي پيشين تيم مذاکره کننده هسته يي و معاون پژوهش هاي مرکز تحقيقات استراتژيک مجمع تشخيص مصلحت نظام روز دوشنبه دوم ارديبهشت ماه توسط 8 مامور امنيتي دستگير شد.آنگونه که بي بي سي گزارش داده 8 مامور امنيتي با مراجعه به منزل موسويان او را با خود بردند.خبرگزاري ايرنا هم ديروز به نقل از يک منبع آگاه غيررسمي نوشت که حسين موسويان در تهران به دلايل امنيتي بازداشت شده است.همچنين يک مقام قضايي در گفت وگو با ايسنا خبر دستگيري او را تاييد کرده است. در همين حال خبرگزاري فارس ديروز به نقل از يک منبع موثق خبر داد حسين موسويان به اتهام «ارتباط با عوامل خارجي و تبادل اطلاعات با آنها» دستگير شده و در زندان اوين به سر مي برد. اين خبرگزاري گزارش داده است که بازجويي مقدماتي از او آغاز شده است.اين منبع موثق همچنين به خبرگزاري فارس گفته حسين موسويان دوشنبه شب به دادسرا احضار شد و پس از مراجعه و اداي توضيحات، دستگير و در حال حاضر در زندان اوين به سر مي برد.اين منبع موثق، اتهام موسويان را مسائل اقتصادي ندانست و اظهار داشت؛ وي به خاطر يکسري ارتباطات با عوامل خارجي و تبادل اطلاعات با آنها دستگير و بازداشت شده است.به گفته اين منبع موثق، موسويان احتمالاً در خصوص مسائل هسته يي با خارجي ها يکسري تبادل اطلاعات داشته است و اتهام جاسوسي درباره او مطرح است.اين منبع موثق با بيان اينکه پرونده موسويان هنوز در مرحله تحقيقات مقدماتي در دادسراي تهران تحت رسيدگي است، افزود؛ موسويان در حال حاضر در مرحله بازجويي قرار و تحقيقات درباره او ادامه دارد.اين منبع موثق در خصوص احتمال آزادي موسويان نيز تصريح کرد؛ با توجه به اينکه ايشان تحت بازجويي هستند لذا بحث آزادي وي فعلاً منتفي است.با اين حال محمد عطريانفر از اعضاي شوراي مرکزي حزب کارگزاران سازندگي در گفت وگو با روزنامه انگليسي «فايننشال تايمز» گفت موسويان روز دوشنبه در خانه اش در تهران بازداشت شده است.عطريانفر اضافه کرد اتهام موسويان، اتهام تاييد نشده مالي است اما اين ظن قوي در محافل سياسي وجود دارد که اين موضوع مربوط به مساله هسته يي است.به گزارش فارس به نوشته اين روزنامه، ايران اخيراً درباره سفر ايرانيان مسوول به خارج از کشور حساسيت نشان مي دهد و موسويان از زمان برکناري در سال 2005 اغلب به خارج از کشور سفر مي کرد.»سيدحسين موسويان در سال هاي اخير سمت هاي بسيار کليدي و حساسي در دستگاه ديپلماسي و امنيتي ايران داشته است.او بين سال هاي 1375-1369 سفير ايران در آلمان بود و پيش از آن به عنوان سفير ايران در روسيه به فعاليت مشغول بود.موسويان در کتاب بررسي روابط ايران و آلمان که آن را با پيشگفتار اکبر هاشمي رفسنجاني منتشر کرده، نوشته است، (در زمان تصدي موسويان در پست سفارت ايران در آلمان) حجم تجارت بين دو کشور به رقم بي سابقه 10 ميليارد مارک رسيد و وزير اطلاعات ايران، علي فلاحيان و همتاي آلماني او براي نخستين بار در سال هاي 1371 و 1372 از کشورهاي يکديگر ديدار کردند و بناي روابط اطلاعاتي بين دو کشور را پايه گذاري کردند. او در ادامه اين مقدمه اضافه مي کند که در تمام نشست هاي سران کشورهاي صنعتي در اين دوره، آلمان قطعنامه هاي ضد ايران را (که از سوي ايالات متحده پيشنهاد مي شد) رد کرده يا مي کوشيد لحن آن را ملايم تر کند.او همزمان با مطرح شدن موضوع هسته يي ايران نقشي کليدي در اين پرونده ايفا کرد. موسويان در زماني که حسن روحاني دبير شوراي عالي امنيت ملي بود، معاون بين الملل اين شورا و در دوره رياست روحاني بر تيم مذاکره کننده هسته يي سخنگوي اين تيم بود.پس از روي کار آمدن محمود احمدي نژاد به عنوان رئيس جمهور و متعاقب آن کنار رفتن حسن روحاني از مقام دبير شوراي عالي امنيت ملي ايران، سيدحسين موسويان هم از تيم مذاکره کننده هسته يي رفت و به عنوان معاونت مرکز پژوهش هاي مرکز تحقيقات استراتژيک مجمع تشخيص مصلحت نظام، مرکزي که حسن روحاني رياست آن را برعهده داشت، به فعاليت ادامه داد.او اخيراً در مصاحبه يي با ايسنا مذاکرات هسته يي در دو دوره سرپرستي حسن روحاني و علي لاريجاني را مورد ارزيابي قرار داده و اين دو دوره را «دو بال هسته يي ايران» توصيف کرده بود.در اين مصاحبه موسويان اظهار داشت که در دوره آقاي روحاني، حرکت در زمينه پيشرفت فني در برنامه هسته يي به کندي صورت گرفت اما، به گفته وي فضاي سياسي، حقوقي و امنيتي در کنترل بود در حالي که در زمان سرپرستي آقاي لاريجاني، عملياتي کردن توان غني سازي سرعت گرفت اما در مقابل، ارجاع پرونده هسته يي به شوراي امنيت، کشور را با مشکلاتي مواجه کرده است.وي در عين حال تاکيد کرد که حتي در صورتي که به جاي آقاي احمدي نژاد، آقاي رفسنجاني به رياست جمهوري برگزيده مي شد، باز هم برنامه غني سازي ادامه مي يافت. موسويان در اين مصاحبه که پنجم ارديبهشت ماه روي سايت ايسنا قرار گرفت گفته بود اروپا بايد با ديد مصالحه با لاريجاني وارد مذاکره شود، نه تهديد و اتلاف وقت. سخنگوي سابق تيم مذاکره کننده هسته يي همچنين تاکيد کرده بود اروپا ديگر شانسي براي چانه زني درباره (تعليق) غني سازي ندارد و دوره چانه زني در مورد تعليق را بايد پايان يافته تلقي کرد. با اين حال موسويان در دوره يي که در تيم مذاکرات هسته يي عضويت داشت نقشي مهم در پذيرش داوطلبانه تعليق غني سازي از سوي ايران در سال 2004 ايفا کرده بود. خبر دستگيري موسويان براي اولين بار روز چهارشنبه در روزنامه اعتماد منتشر شد. در پي انتشار خبر بازداشت حسين موسويان از سوي روزنامه اعتماد ساير رسانه ها از قول اعتماد اين مطلب را نقل کردند. براي نمونه سايت رجانيوز نوشت؛ روزنامه «اعتماد» از بازداشت مذاکره کننده سابق پرونده هسته يي ايران خبر داد ، روزنامه «اعتماد» در شماره امروز (چهارشنبه) خود بدون ذکر منبعي براي خبر خود نوشت؛ « گفته مي شود حسين موسويان عضو ارشد سابق مذاکره کننده پرونده هسته يي بازداشت شده است. موسويان غروب روز دوشنبه از سوي نيروهاي امنيتي دستگير و به بازداشتگاه منتقل شد. منابع رسمي درباره دستگيري موسويان خبري منتشر نکرده اند اما اخبار غيررسمي حاکي از وارد کردن اتهاماتي در رابطه با پرونده هسته يي به اين ديپلمات ارشد سابق هسته يي است. موسويان در تيم هسته يي حسن روحاني دبير سابق شوراي امنيت ملي از جايگاه ويژه يي برخوردار بود. موسويان برخي انتقادات را نسبت به رويکرد تيم جديد هسته يي کشور ابراز کرده بود.» از صحت و سقم اين خبر هنوز اطلاعي در دست نيست.

چه کسی رئیس جمهور فرانسه می شود...؟

نيکلا سارکوزي، نامزد محافظه‌کار پنج درصد از سگولن رويال، رقيب سوسياليست خود پيش است.

خبرگزاري اتريش گزارش داد، بر اساس نظرسنجي که موسسه «ايپسوس – دل» شنبه شب منتشر کرد، 52.5 درصد فرانسوي‌ها سارکوزي را ترجيح مي‌دهند و 47.5 درصد علاقه مند به رياست جمهوري رويال هستند.

40 درصد راي دهندگان به فرانکو بايرو، نامزد ليبرال که نتوانست به دور دوم انتخابات راه يابد، قصد دارند به رويال راي دهند. 30 درصد طرفداران بايرو نيز تاکنون اعلام کرده‌اند به سارکوزي راي خواهند داد.

اين موسسه از 1367 شهروند فرانسوي به صورت تلفني نظرسنجي کرده است. رويال و سارکوزي ششم ماه مه در دور دوم انتخابات براي تصدي بالاترين مقام دولتي فرانسه با يکديگر رقابت مي‌کنند.

رئیس جمهور فرانسه

همه مي‌خواهند بدانند چه كسي رئيس جمهور فرانسه خواهد شد.

روزهاي زيادي تا انتخابات رياست جمهوري فرانسه نمانده (دوم ارديبهشت)، ولي هنوز ترديدهاي زيادي در مورد نام كسي كه جانشين ژاك شيراك خواهد شد، وجود دارد.

نظرسنجي‌هاي پرشمار هفته‌هاي اخير و نتايج پرنوسان آن‌ها هم كمكي به حل اين مسأله نمي‌كند و براي پاسخ نهايي بايد منتظر مرحله دوم بود.

رقابت انتخاباتي در فرانسه به طور سنتي ميان احزاب كلاسيك راست و چپ است و نمايندگان اين دو جناح يعني نيكولا ساركوزي و سگولن رويال هم در نظرسنجي‌ها شانه به شانه يكديگر پيش مي‌روند (حدود 26 درصد).

ولي در هفته‌هاي گذشته فرانسوا بايرو، نماينده حزب ميانه‌رو UDF به تدريج خود را بالا كشيده و حالا تهديدي جدي براي دو رقيب اصلي انتخابات محسوب مي‌شود. او در نظرسنجي‌ها توانست از حدود 9 درصد تا 20 درصد بالا بيايد و مي‌تواند شگفتي بزرگ اين دوره باشد.

پس از اين سه نفر، ژان‌ماري لوپن، نماينده حزب جبهه ملي (راست افراطي) قرار گرفته كه هواداران ثابتي در ميان فرانسوي‌هاي متعصب دارد، ولي بعيد است مانند سال 2002 بتواند به دور دوم برسد.

اعلام نامزدي براي رياست جمهوري در فرانسه هيچ محدوديتي ندارد ولي براي رسميت يافتن آن، نياز به 500 امضا از منتخبين مردم (نمايندگان مجلس، نمايندگان سنا، شهردارها و...) است.

از ميان چهل و پنج هزار نفري كه حق امضا دارند، سي و شش هزار نفر را شهرداران تشكيل مي‌دهند. ولي طبق قانون، نامزدها بايد امضاها را حداقل از سي حوزه مختلف جمع‌آوري كنند و نبايد بيش از ده درصد اين امضاها متعلق به يك حوزه باشد.

بدين ترتيب، تنها دوازده نفر توانستند با رسيدن به اين حد نصاب، به عنوان نامزدهاي رسمي اين انتخابات معرفي شوند. ساير نامزدهاي اين دوره را نمايندگان چپ افراطي، محيط زيست و حتي نماينده منتخب شكارچيان و ماهي‌گيران تشكيل مي‌دهند.

از نكات جالب انتخابات فرانسه، اين است كه شبكه‌هاي تلويزيوني بايد زمان ثابتي را به همه نامزدها اختصاص دهند. اين موضوع را معمولا با كرونومتري كه در پشت تصوير ظاهر مي‌شود، نشان مي‌دهند.

نيكولا ساركوزي:

او وزير كشور فرانسه و دبير حزب UMP (اتحاد براي جنبش مردمي) است. اين حزب در سال2002 از تركيب احزاب «ليبرال دموكرات» و «اتحاد جمهوري‌خواهان» جهت حمايت از نامزدي ژاك شيراك در انتخابات رياست جمهوري تشكيل شد و در حال حاضر، در ميان احزاب فرانسه بيشترين عضو را دارد. ساركوزي 52 ساله كه فرزند يك مهاجر مجارستاني و مادري فرانسوي است، براي انتخاب به عنوان نامزد رسمي حزب UMP رقيباني جدي مانند ميشل آليوماري (وزير دفاع فرانسه) داشت.

ظاهرا «گليست‌ها» كه بخش عمده‌اي از اعضاي حزب را تشكيل مي‌دهند، علاقه چنداني به نامزدي ساركوزي نداشتند و برخي از آن‌ها مانند شيراك، رئيس‌جمهور فعلي در پشت پرده از آليو ماري حمايت مي‌كردند. ولي او كه از مدت‌ها پيش به فكر رسيدن به كاخ «اليزه» بود، در اواخر سال2006 در مصاحبه با يك روزنامه محلي، نامزدي‌اش را اعلام كرد تا ساير رقيبان درون حزبي به دليل منافع حزب از تصميم‌شان منصرف شوند و البته آن‌ها توان رقابت با ساركوزي را نداشتند.

«ساركو» كه از سال1993 رياست وزارتخانه‌هاي بودجه، اقتصاد و كشور را بر عهده داشته، حاميان قدرتمندي در ميان صنايع دارد و روزنامه «فيگارو»، نزديك‌ترين رسانه به او محسوب مي‌شود. از جمله طرفداران مشهور او مي‌توان به ژان رنو(هنرپيشه)، روژه هنن (بازيگر نقش ناوارو) و انريكو ماسياس (خواننده پاپ قديمي فرانسوي) اشاره كرد.

در عوض، برخورد تند او با جوانان مهاجر و حمايتش از خشونت پليس در جريان شورش‌هاي خياباني سال گذشتة فرانسه، با مخالفت عده زيادي از جمله ليليان تورام روبه‌رو شد. او در بازديد از حومه‌هاي پاريس كه اكثر ساكنان آن را سياهان، اعراب و خارجي‌ها تشكيل مي‌دهند، گفته بود كه اين‌جا را از انسان‌هاي پست پاكسازي خواهم كرد.

هر چند بعدا گفته شد كه اين كلمه از زبان يكي از ساكنان نقل شده و خبرنگاران آن را به ساركوزي نسبت داده‌اند. او همچنين اخيرا اقدام به اخراج تعدادي از مهاجرين غيرقانوني كرد كه موجب سر و صداي زيادي شد. همه اين اتفاقات موجب شده تا او براي تبليغات انتخاباتي‌اش به حومه پاريس نرود.

علاوه بر مهاجرين، خيلي از فرانسوي‌ها نيز از ساركوزي بابت پليسي‌كردن جامعه ناراضي‌اند و گفته مي‌شود پليس بابت كوچك‌ترين حادثه براي افراد پرونده‌سازي و آن را بايگاني مي‌كند. با اين وجود، ساركوزي به دليل عمل‌گرايي‌اش طرفداران زيادي دارد و براساس نظرسنجي‌هاي هفته‌هاي اخير، در دور دوم با 52 درصد آرا و بالاتر از رويال به رياست‌جمهوري فرانسه انتخاب خواهد شد.

سگولن رويال:

او با شصت درصد آرا به عنوان نامزد حزب سوسياليست انتخاب شد و حالا فرصت دارد تا به عنوان نخستين زن رئيس‌جمهور تاريخ فرانسه انتخاب شود. او همسر «فرانسوا اولاند»، دبير اول حزب سوسياليست است و حمايت‌هاي او، در اين انتخاب تأثير زيادي داشت.

سوسياليست‌ها در انتخابات سال2002 با «ليونل ژوسپن» شركت كردند، ولي در حالي كه او تا سه ماه پيش از دور اول در صدر نظرسنجي‌ها قرار داشت، حتي نتوانست به دور دوم برسد. اين شكست غيرمنتظره موجب بازنگري در استراتژي حزب و استفاده از چهره‌هاي جديد شد و انتخاب خانم رويال را مي‌توان به اين فرضيه نسبت داد.

رويال 54 ساله، متولد سنگال و از پدري نظامي است. او از سال1978 وارد حزب سوسياليست شد. «سگو» در سال1993 به عنوان وزير محيط زيست انتخاب شد و در حال حاضر، نماينده «دو سور» در مجلس فرانسه و رئيس شوراي محلي «پواتو شرانت» محسوب مي‌شود.

رويال در زمان رياست‌جمهوري ميتران، يكي از اعضاي دفتر او بوده و او را الگوي سياسي‌اش مي‌داند. او اخيرا در گفت‌وگو با روزنامه «فايننشيال تايمز» خود را طرفدار ايده‌هاي توني بلر (نخست‌وزير انگليس) در مورد سرمايه‌گذاري در خدمات اجتماعي و رفع بيكاري جوانان معرفي كرده كه موجب شد او را «بلريست» بنامند.

بسياري از فمينيست‌ها هم جزو طرفداران سگو محسوب مي‌شوند و اميدوارند بتوانند اولين رئيس‌جمهور زن را در كاخ اليزه ببينند. او در يكي از ميتينگ‌هاي اخيرش مدعي شد كه هر فرانسوي بايد در خانه‌اش يك پرچم سه‌رنگ اين كشور را داشته باشد و به « مارسي‌يز»، سرود ملي فرانسه علاقه بيشتري نشان دهد. ولي اين پيشنهاد با مخالفت همه گروه‌هاي چپ مواجه شد كه اين دو نماد ناسيوناليستي را نمادهاي جناح راست مي‌دانند.

 فرانسوا بايرو:

او رياست حزب UDF (اتحاد براي دموكراسي فرانسوي) را بر عهده دارد و در هفته‌هاي اخير جهش خوبي در نظرسنجي‌ها داشته است. او فعلا با بيست درصد آرا، خودش را به عنوان تهديدي جدي براي ساركوزي و رويال جهت راهيابي به دور دوم انتخابات معرفي كرده است.

در طبقه‌بندي احزاب، UDF را بايد حزب ميانه‌رو فرانسه در نظر گرفت. بايرو اساس برنامه انتخاباتي‌اش را «انقلاب اجتماعي» قرار داده و در آرزوي دولت اتحاد ملي است كه از شخصيت‌هاي راست، چپ و مركز تشكيل شده باشد.

او از پادشاه «آنري چهارم» كه پس از جنگ‌هاي مذهبي از كاتوليك‌ها و پروتستان‌ها در حكومت استفاده كرد و همچنين ژنرال دوگل كه پس از جنگ جهاني دوم كمونيست‌ها، سوسياليست‌ها، ميانه‌روها و گليست‌ها را به دولت راه داد، به عنوان نمونه‌هاي مناسب ياد مي‌كند. او همچنين منتقد فرانسوا ميتران و ژاك شيراك، دو رئيس‌جمهور اخير فرانسه است و معتقد است كه آن‌ها نگاه اميدوارانه و مدرنيته سياست‌هاي ژنرال دوگل را با نگاه حزبي بر باد دادند.

بايرو كه 56 ساله و داراي مدرك ادبيات است، اضافه مي‌كند كه ملت فرانسه از احزاب راست و چپ خسته شده‌‌اند و علت توجه آنها به ايده‌هاي او، ناكارآمدي اين دو جناح اصلي در سال‌هاي گذشته بوده است. او همچنين اولويت انتخاباتي‌اش را مسأله «آموزش» مي‌داند.

ژان ماري لوپن:

رهبر حزب «جبهه ملي» با راهيابي به دور دوم انتخابات رياست جمهوري سال2002، شگفتي بزرگ آن رفراندوم بود، ولي ساير احزاب به دليل گرايش‌هاي نژادپرستانة لوپن، ائتلاف بزرگي تشكيل دادند كه منجر به پيروزي شيراك با 80درصد آرا شد. او با وجود 79 سال سن براي اين دوره هم نامزد اين حزب به شمار مي‌رود و در نظرسنجي‌ها با حدود 10 درصد آرا در رتبه چهارم قرار دارد.

لوپن به دليل تصوير بدي كه در جامعه فرانسه دارد، سياست انتخاباتي‌اش را تغيير داده است؛ از جمله پوسترهايي منتشر كرده كه در آن عكس  او در كنار يك جوان سياه‌پوست ديده مي‌شود. او مطبوعات را متهم مي‌كند كه معمولا از عقايد ملايم‌تر او صرف‌نظر مي‌كنند و از او تصويري نژادپرستانه ارائه مي‌دهند.

لوپن مخالف جدي ادامه مهاجرت خارجيان به فرانسه است و حاميان اصلي او را ناسيوناليست‌هاي افراطي تشكيل مي‌دهند. مارين لوپن، دختر او، نامزد اصلي جانشيني‌اش در حزب محسوب مي‌شود و در حال حاضر، فعاليت زيادي در اردوي انتخاباتي پدرش دارد.

اليويه بزانسنو:

او با 33 سال سن، از جوان‌ترين نامزدها به شمار مي‌رود. بزانسنو دانشجوي دكتراي تاريخ و داراي تفكرات چپ افراطي است. او خودش را «كمونيست ضدجهاني شدن» مي‌داند. او از 14 سالگي وارد گروه «جوانان كمونيست انقلابي» و همچنين «هشدار عليه نژادپرستي» شد و در حال حاضر سخنگوي «آلن كريوين» در پارلمان اروپا و كارمند اداره پست است.

بزانسنو در سال2002 هم جوان‌ترين نامزد انتخابات بود و توانست 25/4 درصد آرا را به دست آورد. او نامزد رسمي «ليگ كمونيست‌هاي انقلابي» محسوب مي‌شود. او رقابت نزديكي با ساير نامزدهاي چپ‌گرا دارد و آراي او حدود 3 درصد تخمين زده مي‌شود. مهم‌ترين بخش از ايده‌هايش براي انتخابات، مخالفت با نظام سرمايه‌داري است.

ژوزه بووه:

او از اعضاي جنبش «آلترموندياليست» (ضد جهاني شدن) و از چهره‌هاي جنجالي سياست فرانسه در سال‌هاي اخير به شمار مي‌رود. بووه همچنين عضو سنديكاي كشاورزان فرانسه است و فعاليت زيادي در نافرماني‌هاي مدني دارد. او اخيراً به دليل تخريب يك مزرعه ذرت اصلاح شدة ژنتيكي به چهار ماه زندان محكوم شد، ولي اين حركت را به دليل دفاع از ايده‌هايش مي‌داند و بابت آن متأسف نيست.

او نامزد «مجمع ضدليبرال» به‌شمار مي‌رود و معتقد است كه افكار ليبراليستي، دليل اصلي مشكلات فعلي جامعه است. بووه خودش را «سخنگوي بي‌صداها» ناميده. رأي او حدود دو درصد تخمين زده مي‌شود.

دومينيك ووانه

او عضو حزب سبز و نامزد اين حزب در انتخابات2007 است. خانم ووانه در بيست و سه سالگي مدرك دكتراي بيهوشي را دريافت كرد و همزمان فعاليتش را به عنوان يك حامي محيط زيست آغاز كرد. او در سال1995 نامزد حزب سبز و همچنين جبهه «چپ‌هاي چپ» بود و توانست 32/3 درصد آرا را به‌دست آورد.  ووانه در برنامه‌هايش اولويت را به كشاورزي داده كه مي‌تواند مشاغل زيادي به وجود آورد: «بيست و پنج سال پيش، كشاورزان 5/2ميليون نفر بودند، در حالي كه امروز، تنها ششصد هزار نفر هستند. اين در حالي است كه گفته مي‌شود كشاورزي در اولويت قرار دارد.»

مهاجرين؛ آري يا نه

جمعيت 64 ميليوني فرانسه چشم به انتخابات رياست‌جمهوري دوخته و اميدوار است كه جانشين شيراك بتواند بخشي از مشكلات را حل كند. بيكاري، بزرگ‌ترين مشكل فعلي فرانسه به شمار مي‌رود و اقدامات سال‌هاي اخير نتوانسته از ميزان آن بكاهد. حجم عظيم خارجياني كه پس از جنگ جهاني دوم از مستعمرات فرانسه مهاجرت كردند، مشكل بيكاري اين كشور را تشديد كرده است. اين مهاجرت‌ها، علاوه بر بيكاري، مشكلات فرهنگي زيادي نيز به‌وجود آورده.

مهاجرين اروپايي به دليل مشتركات فرهنگي، مشكلي براي تطبيق‌پذيري نداشتند ولي اعراب شمال آفريقا (الجزاير، مراكش، تونس)، پس از گذشت حدود نيم‌قرن هنوز نتوانسته‌اند با روش زندگي مدرن كنار بيايند. از سوي ديگر برخي از فرانسوي‌ها هم حاضر نيستند آن‌ها را در جمع خودشان بپذيرند. اين گروه معمولا در شهرك‌هاي اقماري حومه شهرهاي بزرگ ساكن‌اند و شورش‌هاي خياباني سال گذشته، انزجار آن‌ها از تحمل اين وضعيت  را نمايان كرد.

بدين ترتيب مهاجرت به نقطه اختلاف اصلي نامزدهاي جناح‌هاي مختلف تبديل شده است. احزاب جناح راست، با افكار ناسيوناليستي، عمدتا مخالف اين مسأله هستند. لوپن، خواهان توقف كامل مهاجرت و اخراج مهاجرين غيرقانوني است، درحالي كه ساركوزي نگاه ملايم‌تري دارد. «هركس فرانسه را دوست ندارد، مي‌تواند برود» جمله مشهور ساركوزي است.

از سوي ديگر، چپ‌ها مخالف اخراج مهاجرين غيرقانوني هستند و چند فرهنگي‌بودن جامعه را موجب غناي آن مي‌دانند. اين ايده با حركت به سمت انتهاي اين طيف، افراطي‌تر مي‌شود، تا جايي كه بزانسنو، نماينده كمونيست‌ها مي‌گويد كه درصورت انتخاب، به همه اين مهاجرين اجازه اقامت خواهد داد.

 اين اختلاف‌نظر درصورت راهيابي ساركوزي و رويال، نمايندگان اصلي راست و چپ به دور دوم، پررنگ‌تر خواهد شد و حتي مي‌تواند سرنوشت انتخابات را رقم بزند. البته اين احتمال درصورتي محقق مي‌شود كه بايرو، به دور دوم انتخابات نرسد. صعود او در نظرسنجي‌هاي هفته‌هاي اخير موجب نگراني دو رقيب اصلي شده و حملات آن‌ها به بايرو در سخنراني‌هايشان، اين نگراني را ثابت مي‌كند. ساركوزي با طعنه مي‌گويد: «يك نفر هست كه اگر با يك مرد به دور دوم برسد، خودش را يك چپ معرفي مي‌كند و اگر با يك زن به دور دوم برسد، مي‌گويد كه يك راست است.»

سياست خارجي هم از ديگر مسائل مورد بحث به شمار مي‌رود. ساركوزي كه اخيرا ملاقاتي با جورج بوش داشت، ‌خواهان روابط نزديك‌تر با آمريكا است. اين درحالي است كه روابط فرانسه با آمريكا، پس از مخالفت شيراك با حضور در جنگ با عراق و اعزام نكردن نيرو، سردتر از هميشه است.

 رويال اما به سمت ديگر جهان نظر دارد و معتقد است كه فرانسه به دليل حضور در شوراي امنيت، بايد سياست خارجي فعال‌تري به‌ويژه در آفريقا، آسيا و خاورميانه داشته باشد. او اضافه مي‌كند كه جنگ‌هاي پيشگيرانه اخير آمريكا در خاورميانه اثر معكوس داشته است. عكس يادگاري او بر روي ديوار چين، تصويري نمادين از تمايلاتش در سياست خارجي است.